CorfuSports.com

banner23

A+ A A-

Πάσχα, των Φαιάκων Πάσχα...

 

Γράφει ο Ηλίας Αλεξόπουλος

Πάσχα, των Φαιάκων Πάσχα... Κατάνυξη και προσευχή. Συννεφιασμένος ουρανός σε ανοιξιάτικη αυλόπορτα. Βουβός λυγμός, δάκρυ ψυχής, αυθόρμητο, συγκινημένο δέος. Θεία Πάθη, ανθρώπων λάθη, περισυλλογή, εξομολόγηση, εκκλησία και κοσμικότητα... Το πανηγύρι των αισθήσεων...

Πάσχα, των Φαιάκων Πάσχα... Ταπεινές, συρτές περπατησιές σε καλντερίμια και πλακόστρωτα. Με φλάμπουρα και μανουάλια, εξαπτέρυγα και σκόλες, κεριά αναμμένα. Μούδιασμα... Μοσκοβόλια λυτρωτικού, στεφανωμένου ανθού, μπερδεμένη με τη βαριά μυρωδιά απ’ το άγιο λιβάνι. Της Παναγιάς το μοιρολόι... Θρήνος επιτάφιος...

Πάσχα, των Φαιάκων Πάσχα... Αρώματα και χρώματα τ’ Απρίλη. Γρατζουνισμένες συνειδήσεις, π’ αναζητούν δυο στάλες φως... κι άλλο φως... ψάχνουν για μια σταγόνα ευωδία στην πρώτη, βαριά νότα απ’ το κρύο μέταλλο του χάλκινου. Και τον ήχο της καμπάνας. Tόνοι και ημιτόνια, πεντάγραμμα και παρτιτούρες, δύο forte λυπημένου λυρισμού κάτω απ’ το μωβ φανάρι της βενετσιάνικης καμάρας. Και την μεγάλη αγκαλιά «τ’ Αγιού»...

Πάσχα, των Φαιάκων Πάσχα... Σε τέμπο 3/4... Δραματουργία πόνου πανανθρώπινου, γραμμένη με παλιό, ανεξίτηλο μελάνι μιας εμπνευσμένης πένας, σε Ντο Μείζονα. Και, πρωί Σαββάτου, ώρα 9, άκου... Απλά... Δίχως λαλιά κι ανάσα... «Ο Αμλέτος». Σπαραξικάρδιος κι αέναος. Εκστατικός και μεγαλοπρεπής. Μαρτύριο και βάλσαμο...

kerkyra liston pasxa

Και σαν καλμάρουν οι ψυχές, στροφή στην αλεγρία. Και στον χτύπο τον ενδέκατο απ’ τ’ αψηλό κωδωνοστάσι, το πέταμα των μπότηδων. Πηλός, νερό και χώμα... Πνεύματα κακά, εξορκισμένα και παραδείσου αποκάλυψη χωμένα σ’ έναν κρότο. Και οι Φιλαρμονικές, τέμπο γοργό, να σέρνουν αναστάσιμες χαρές. Γραικών. Χαρές κι αγκάλες. Φευγιό της θλίψης, πηγαιμός στη χώρα των θαυμάτων. Δίχως θεατές. Μονάχα συμμετέχοντες... Χιλιάδες... Νοικοκυραίοι από όπου γης...

Και το βράδυ, η Πλατεία... Με τις χιλιάδες αναμμένες της λαμπάδες, σταγόνες άγιο Φως, μιλιούνια όμορφες πυγολαμπίδες μέσ’ το δροσερό σκοτάδι. Και στην 12η βραδινή, τ’ απόκοσμο, σχεδόν, «Χριστός Ανέστη» να δίνει σβέλτα σύνθημα για το θεάνθρωπο μαντάτο της Ανάστασης. Και να γιομίζει το ουράνιο με κρότους λαμπερούς. Θέαμα μοναδικό κι ευλογημένο...

Και μετά, το γλέντι των Ελλήνων. Παραδοσιακό... Απ’ την αφρατοσύνη της φογάτσας και τη γρέτζα νοστιμάδα «του τσιλίχουρδου», ίσαμε τα ξημερώματα, ξεφάντωμα σε ήχους απ’ το σήμερα, ηλεκτρο-λαϊκούς... Και το πρωί, Λαμπρής ανήμερα, η νοστιμάδα απ’ το ψήσιμο τ’ αρνιού και τ’ αυγολέμονο...

Πάσχα, των Φαιάκων Πάσχα... Η ιερότητα της σεπτής ιερουργίας στο ίδιο έντονο κοντσέρτο - γαϊτανάκι με την ατόφια, αυθόρμητη αντίδραση του λαϊκού ενστίκτου. Άγιο και απρόσμενο. Παθιασμένο και απρόοπτο. Εκλεπτισμένο, συναισθηματικό, διαυγές και αξιόμισθο... Μοναδικό, παγκόσμιο, ίσαμε τις εσχατιές του κόσμου όλου...

Ε, ψιτ... Εσύ... που διαβάζεις ετούτες τις αράδες. Ντόπιε ή ταξιδευτή μου... Αν δε στο είπαν, ξέρε το: Ευτυχισμένος άνθρωπος, μετριέσαι... Που μπορείς και είσαι εδώ... Έτοιμος να δεις... Ν’ ακούσεις.... Να το νιώσεις... Και σαν τελειώσουνε οι μέρες και φύγεις πάλι για τα μέρη σου, να έχεις να το λες: «Κάπου... κάποτε, σ’ έναν τόπο ευλογημένο, ζωσμένο από ήλιο κι ομορφάδα, μ’ αξίωσε και μένα ο Θεός... Μια φορά μου, έστω μία, να το ζήσω...»

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Login or Register

LOG IN