Κείμενο του Γιώργου Κουλούρη για το ποδόσφαιρο γενικά και την Αναγέννηση Περιβολίου ειδικότερα, με αφορμή τις δύσκολες στιγμές που βιώνει η άλλοτε πρωταθλήτρια Κέρκυρας.
Αναλυτικά
ΤΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ.
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ.
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο στα χωριά μας σε τοπικό επόπεδο, δεν μπορεί να έχει προτεραιότητα μόνο τα οικονομικά μεγέθη, τα λεφτά, τα πρωταθλήματα, τα στατιστικά και τους “μπαλαδόρους” που έρχονται και φεύγουν.
ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να παραδίδουμε άνευ όρων τα πάντα στον βωμό του χρήματος, για ένα πρωτάθλημα, στην όποια αγωνιστική τοπική κατηγορια, όπως να ναι και ότι να ναι, παραμερίζοντας ακόμα και τα ίδια μας τα παιδιά.
Και για να είμαι ξεκάθαρος, γιατί σέβομαι όλους τους εργαζόμενους ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές σε τοπικό επίπεδο:
ΝΑΙ, να αποζημιωθεί ο εργαζόμενος ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής που χάνει μεροκάματο, για να πάει στην προπόνηση η στον αγώνα.
Είναι το ελάχιστο.
ΝΑΙ, να αποζημιωθεί και να σταθεί η ομάδα δίπλα στον παίκτη που θα τραυματιστεί για να πληρώσει τον γιατρό του, τις εξετάσεις του, τις φυσιοθεραπείες του. Ακόμη να του αγοράσει και τα παπούτσια του αν αδυνατεί. Αυτό είναι υποχρέωση και ανθρωπιά.
ΝΑΙ, να δαπανήσει η ομάδα κάποια χρήματα για να φέρει 3-4 ποιοτικότερους παίκτες όταν χρειάζεται να ενισχυθεί η ενδεκάδα της και έχει έλλειψη η ομάδα του χωριού σε δικά της παιδιά.
ΟΧΙ όμως, να γεμίζουμε την ομάδα με εξω χωριανούς παίκτες ενώ έχουμε δικά μας παιδιά. Όταν το δικό σου παιδί από το Περιβόλι, κάθεται στον πάγκο για να παίξει κάποιος μισθοφόρος που δεν πονάει τη φανέλα.
Και κάτι ακόμα πολύ πιο σημαντικό:
Δεν μπορείς μόνο και μόνο για τα χρήματα να εγκαταλείπεις την ομάδα του χωριού σου, την ταυτότητά σου, για να πας να ενισχύσεις περιφερειακές ομάδες άλλων χωριών.
Στο Ερασιτεχνικό Τοπικό Ποδόσφαιρο, η Φανέλα δεν είναι το Επάγγελμα.
Είναι η Ταυτότητα.
Το ερασιτεχνικό θα έπρεπε να είναι πάνω απ’ όλα η αγάπη για το χωριό, οι ανάγκες, οι αγωνίες και οι ψυχές των ανθρώπων και των παιδιών αυτού του τόπου/ Χωριού.
Την ομάδα του Χωριού μας πρέπει πάντα ως τοπική κοινωνία να την στηρίζουμε στο μέτρο του δυνατού και εφικτού.
Στο Περιβόλι μας, όσον αφορά το ποδόσφαιρο αλλά και όχι μόνο, φαίνεται πως όλα αυτά έχουν εκλείψει ή βρίσκονται σε πολύ βαθιά κρίση.
Είτε μέσω προσωπικών αντιπαραθέσεων, είτε μέσω αδιαφορίας και ωχαδερδισμού.
Ναι να κάνουμε κριτική.
Οχι όμως εκ του ασφαλούς, από το καφενείο χωρίς συμμετοχή και προσωπικό κόστος.
Ναι στην Κριτική με Συμμετοχή και Συλλογικότητα.
Για αυτό και ο Νομοθέτης μια ερασιτεχνική ομάδα ανθρώπων την ορίζει ως ΣΥΛΛΟΓΟ.
Και όταν μια ομάδα με όλα αυτά τυγχάνει να φτάνει σε επίπεδα διάλυσης, τότε φταίνε ΟΛΟΙ και ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, για λανθασμένες επιλογές..
Πρώην και νυν παράγοντές.
Πρώην και νυν ποδοσφαιριστές.
Ολοι όσοι το έβλεπαν να έρχεται και σιώπησαν.
Γι’ αυτό η ύπαρξη μιας Ακαδημίας σε ένα Χωριό, δεν σημαίνει απλά μια ομάδα,
απλά ένα σύλλογο.
Είναι κάτι πολύ ποιο μεγαλύτερο, από το να έχεις μια ομάδα, με ένα βασικό κορμό 8-9-10 παικτών εκτός του χωριού σου και να απαιτείς η έστω να προσπαθείς, να πρωταγωνιστής και κάθε χρόνο.
Σε αυτές τις περιπτώσεις δυο τινά πάντα συμβαίνουν:
Πρώτον θα απουσιάζει από το γήπεδο η Τοπική Κοινωνία του Χωριού σου, για την οποία Φτιάχτηκε να Υπηρετήσει η ομάδα και
Δεύτερον πεταμένα λεφτά της κοινωνίας του χωριού σου στα σκουπίδια και κατ επέκταση πορεία προς αδιέξοδα και διάλυση.
Μια Ακαδημία όμως,
ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ το μήνυμα της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ, Της Ύπαρξης, Του Φωτός, Της Ελπίδας, της Συνέχειας και του Μέλλοντος για το χωριό μας.
Για τα Παιδιά μας.
Για τον Τόπο μας.
Για Την Ταυτότητα μας ως Χωριό.